Een voorzichtige glimlach verschijnt op mijn gezicht. Niet omdat ik mijn grote lach niet wil laten zien, maar omdat de spieren in mijn gezicht nog niet volledig meewerken. Pijnlijk en confronterend. Tegelijkertijd ben ik dankbaar: mijn mondhoeken bewegen weer! Een klein gebaar misschien, maar voor mij een enorme stap. Een kwestie van tijd, loslaten en vertrouwen. Begin maart van dit jaar veranderde mijn leven van de ene op de andere dag. Ik kreeg Guillain-Barré, een zeldzame neurologische aandoening waarbij het immuunsysteem de zenuwen aantast. Wat volgde was een periode waarin mijn lichaam niet meer deed wat ik ervan gewend was. Voor iemand die jarenlang gewend is geweest doelen te stellen en mensen te begeleiden naar topprestaties, was dat een confronterende ervaring. Het gevecht dat ik kende In de eerste fase van mijn herstel deed ik wat ik altijd heb gedaan. Ik ging aan het werk, met een duidelijk doel voor ogen. Eerst weer zelfstandig staan, vervolgens lopen, en daarna fietsen. Zo makkelijk ik het opsom, zo makkelijk was het in werkelijkheid helemaal niet. Het was keihard werken, maar iedere stap vooruit voelde als een overwinning en gaf mij veel energie. Mijn achtergrond in de sport hielp mij daarbij enorm. Ik wist hoe ik doelen moest stellen, hoe ik moest omgaan met tegenslag en hoe ik mezelf kon motiveren wanneer het moeilijk werd. En eerlijk gezegd genoot ik ergens ook van die uitdaging, want ik kon iedere dag invloed uitoefenen op de uitkomst. Dat is een terrein dat ik goed ken. Maar ergens in dit proces veranderde er iets. Ik kom nu op een punt waarop de grote stappen verdwijnen, de vooruitgang wordt minder zichtbaar. En dat is misschien wel de moeilijkste fase van allemaal. Want ineens zijn er minder doelen waar ik directe invloed op heb. Ik kan blijven trainen, goed voor mezelf zorgen en ik kan alles doen wat binnen mijn mogelijkheden ligt, maar uiteindelijk heeft het zenuwstelsel tijd nodig om te herstellen. Voor iemand die gewend is verantwoordelijkheid te nemen voor zijn resultaten, is dat een bijzonder confronterende les. De les die ik nu dagelijks ervaar Veel van de mensen die ik begeleid zijn ambitieuze sporters, professionals of ondernemers. Die geloven dat inzet, discipline en doorzettingsvermogen uiteindelijk tot resultaat leiden. En meestal klopt dat ook. Maar soms kom je op een punt waarop harder werken niet meer de oplossing is. Waar controle plaats moet maken voor vertrouwen, en dat je moet kunnen zijn met wat er op dat moment is. Dat klinkt eenvoudig, maar in de praktijk is het vaak één van de moeilijkste opgaven die er bestaat. Mijn eigen herstelproces heeft mij dit niet alleen laten begrijpen vanuit theorie of coaching. Ik ervaar het nu dagelijks zelf, en dat heeft mijn werk veranderd. Ik stel nog steeds doelen met mijn klanten. Ik geloof nog steeds in discipline en eigenaarschap. Maar ik kijk tegenwoordig veel eerder naar de vraag: waar probeer je iets te forceren wat juist ruimte nodig heeft? Wanneer is harder werken effectief, en wanneer houdt het je juist tegen? Een nieuwe website die beter laat zien waar ik voor sta De afgelopen maanden hebben niet alleen mij veranderd, maar ook mijn visie op coaching verder verdiept. Daarom lanceer ik binnenkort mijn vernieuwde website. De uitstraling blijft vertrouwd, maar de inhoud sluit nog beter aan bij hoe ik vandaag werk: met nog meer aandacht voor duurzame prestaties, persoonlijk leiderschap en de verbinding tussen hoofd, lichaam en gevoel. Na een intensieve periode van revalidatie hervat ik mijn werkzaamheden stap voor stap. De komende maanden is er weer ruimte voor nieuwe coachtrajecten en samenwerkingen. Ik kijk ernaar uit om, vanuit de lessen die deze periode mij heeft gebracht, opnieuw mensen te begeleiden naar prestaties die niet alleen succesvol zijn, maar ook duurzaam en in verbinding met zichzelf.